Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο - Κώστα Καρυωτάκης



Στο ταβάνι βλέπω τους γύψους.
Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε.
Η ευτυχία μου, σκέπτομαι, θα 'ναι
ζήτημα ύψους.

Σύμβολα ζωής υπερτέρας,
ρόδα αναλλοίωτα, μετουσιωμένα,
λευκές άκανθες ολόγυρα σ' ένα
Αμάλθειο κέρας.

(Ταπεινή τέχνη χωρίς ύφος,
πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμα σου!)
Ονειρο ανάγλυφο, θα 'ρθω κοντά σου
κατακορύφως.

Οι ορίζοντες θα μ' έχουν πνίξει.
Σ' όλα τα κλίματα, σ' όλα τα πλάτη,
αγώνες για το ψωμί και το αλάτι,
έρωτες, πλήξη.

Α! πρέπει τώρα να φορέσω
τ' ωραίο εκείνο γύψινο στεφάνι.
έτσι, με πλαίσιο γύρω το ταβάνι,
πολύ θ' αρέσω. 

2 σχόλια:

Γιώργος Μικάλεφ είπε...

Πολύ Μεγάλο! Ακόμα ανατριχιάζω...

Χρήστος Ζάχος είπε...

Εγώ να δεις τι έχω πάθει με τούτο δω...
Από τότε που το διάβασα, δεν μπορώ να κοιτάξω το ταβάνι ξανά με τον ίδιο τρόπο.
Νομίζω πως τρελαίνομαι,
αλλά έρχεται πάντα και με καθησυχάζει ο Ποιητής.

Δε θα μας αφήσει έτσι. Το ξέρει πως τον αγαπάμε. Μας αγαπάει κι αυτός.

Εβίβες φίλε Γιώργο!