Νικόλας Άσιμος - Μόρο

1. Σε τιμούνε όλοι Μόρο
Και σου απονέμουν φόρο
Φόρο για το θάνατό σου
Κουβαλάν το φέρετρό σου
Μόρο!!!
Πρόεδρέ μας Μόρο!!!
Εδοξάστης Μόρο!!!

Για ελευθερία μίλησαν
Τα κρατικά θηρία
Τους επαναστάτες έκραξαν
Προβοκάτορες!!!
Προβοκάτορες!!!
Ύποπτα
Σκοτεινά
Στοιχεία.

Κι η Δημοκρατία πάει
Κι ο Μπερλίνγκουερ στενάζει
Συνταγές στους Πολιντζμάνους
Πως να σώσουνε την τάξη.
Μπρέζνιεφ και Κάρτερ σκύβουν
Στοργικά πάνω στις μάζες
Καταδώστε μας!!!
Καταδώστε μας!!!
Περίφρουρού
Φρούραγε ρε
Το μπέε.

Πως μ' αρέσουν τα κοπάδια
Που τα τρώνε τα χορτάρια
Να μας έχουν στα κλουβιά
Τι καλά, τι καλά
Κι ο Τουρνάς να τραγουδά
Τι χαρά, τι χαρά
Τη γουστάρω τη σκλαβιά.

Το φαγητό μου να 'χω 'γω
Κι έναν καλύτερο μισθό.
Αυτά μου λέει το κόμμα μου
Που συγκρατεί το πώμα μου.

2. Σε θρηνούνε όλοι Μόρο
Όπως κλαίνε κάθε μέρα
Που χιλιάδες σαν και μένα
Τους σαπίζουν στα μπουντρούμια
Τους ψοφάν από την πείνα
Τους στερούνε τον αέρα
Στα εργοστάσια, στις πόλεις
Στα χωριά και στους στρατώνες
Μόρο!!!
Πρόεδρέ μας Μόρο!!!
Εδοξάστης Μόρο!!!

Χίλιους τόσους νόμους ψήφισαν
Για την τρομοκρατία
Ούρλικε και Μπάντερ στα κελιά
Αυτοκτόνησαν!!!
Τους Δολοφόνησαν!!!
Κι εσύ γελάς
Κι εσύ γελάς
Γελοία.

Κι είναι όλα όπως πάντα
Πατριωτική η μπάντα
Δικαστές και εκκλησία
Όλοι ενάντια στη βία.
Απ' τις μπόμπες σας ρε χτήνη
Τίποτα δεν έχει μείνει
Καταδώστε μας!!!
Καταδώστε μας!!!
Του είναι μας
Φοβόσαστε
Την ΕΚΡΗΞΗ.

Διάλογος:
Το σκέφτηκες ποτέ τι θα γινόταν
Αν ο καθένας καταπιεσμένος
Για τον εαυτό του και μόνο γι' αυτόν
Καθάριζε τ' αφεντικό του;
Θα καθάριζε ο αέρας
Δεν θα υπήρχαν Μόροι και Μπερλιγκουέδες

Μα έτσι θα ήταν Χάος!!!
Ποιος θα μας κυβερνούσε!!!

Κανείς.

Venceremos - Άσιμος

Απο την παρανομη κασετα 000006 "η ζαβολια"


Αποκομμένος απ' όλους κι απ' όλα
σε μαγεμένη τροχιά
πήρα το δρόμο να φύγω μα ήρθα
τίποτα δε μ' ακουμπά
στον παράξενο μου χρόνο

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
να σ' αγκαλιάσω να μ' αγκαλιάσεις
να ξεγελιέσαι να ξεγελιέμαι
να σ'αγαπήσω να μ'αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Σα ζευγαρώνουν δυο βεγγαλικά
μοιάζουν με μηνύματα τηλεπαθητικά
στων προσώπων μας τις ζάρες

Με δίχως σημαίες και δίχως ιδέες
δίχως καβάντζα καμιά
ντύθηκε η μέρα τα γούστα της νύχτας
και η ψυχή μου πηδά
στου απέραντου τη ψύχρα

Θες ν' αγγίξεις την αλήθεια
για βγες απ' έξω απ' τη συνήθεια
σύρε κι έλα να με λούσεις
κι ας είμαι της καθαρευούσης
να σ' αγαπήσω να μ' αγαπήσεις
έστω για λίγο για τοσοδούλι
Δρεπανηφόρα άρματα περνάν
στις τσιμεντουπόλεις του θανάτου το συμβάν
ασυγκίνητο σ' αφήνει

Σου ξαναδίνω το είναι μου τώρα
θωρακισμένε καιρέ
με μια σκληρή παγερή τρυφεράδα
σε πλησιάζω ,μωρέ
μ' αυταπάτες πια δεν έχω

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ' ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos

Το φανάρι του Διογένη - Νικόλας Άσιμος

Είπα κι εγώ ν αλλάξω ζωή,
ν αρχίσω καινούργιο παιχνίδι.
Το ξερα πριν κρατούσα γυμνή
κι αγνή την καρδιά στο λεπίδι.
Και δεν την είδα την πρώτη ελπίδα,
να γίνει σπέρμα, να σαρκωθεί.

Στο Φανάρι του Διογένη
κάθεται ένας νιος και περιμένει...
Μην το γκρεμίσουν,
κι ας τον νομίσουν φονιά
που χει τόσο ευαίσθητη καρδιά.
Πια δεν γυρνάνε τα χρόνια πίσω, βοριά.
Νιε μου, το φανάρι δεν 'φελά.

Έτσι κι εγώ θα ψάξω να βρω,
βουνίν, φορεσιάν και ντουφέτσι,
με δίχως θυμόν και δίχως μιλιάν,
ταφήν να πληρώσω του κλέφτη.
Των δεσποτάδων, κυβερνητάδων,
χοντροτζεπάδων και δικαστών.

Άλλος μασάει, κι άλλος σωπαίνει.
Κι ο σκυφτός λαός να περιμένει...
Για τα δεσμά μας, δεν φταίει πάντα η σκλαβιά,
μα η υποταγμένη μας καρδιά.
Μ ένα φανάρι ξαναγυρνάς τις νυχτιές,
ψάχνεις για ανυπόταχτες ματιές.